‘Mensen die nooit lachen zijn niet te vertrouwen – ze zijn niet serieus genoeg.’ Deze uitspraak van een vriend van Satie, die is opgenomen in de tekst van het smaakvol vormgegeven boekje,  had ik nog niet gelezen. Pianist Tharaud had mij dit echter al laten horen. Luisterend naar de eerste Cd uit de doos, ‘Solo’ gedoopt, noteerde ik het volgende: als Alexandre Tharaud Satie speelt dan klinkt de weemoedige Satie en de eenzame, niet de dwarse en spottende. Het voelt alsof Tharaud de sleutel heeft gevonden tot deze onderschatte componist en door het uitdagende pantser heen heeft kunnen prikken, vaak door eerder minder te doen dan meer. Je blijft luisteren naar deze interpretaties en dat komt door het prachtig gedetailleerde en teruggehouden spel, Tharauds toucher, de mooie vleugel en de heldere opname. Satie verdient deze geweldige pianist; Tharaud bewijst zichzelf een dienst met de zorgvuldig samengestelde Cd met pianowerken. Zij passen bij elkaar. Hier kun je heel lang naar luisteren en wat heerlijk om weer eens wat anders te horen.

Voor de categorie Solorecital is het eigenlijk een ‘toegift’, de tweede Cd die in het doosje zit, met allemaal duo’s. Ook deze Cd had zelf een Edison verdiend. Tharaud werkt met stuk voor stuk geweldige musici samen. Speciale vermelding verdient zangeres Juliette, een chansonnière die werkelijk geknipt is voor de liederen van Satie – ze laat haar typisch Franse stem, met zijn duidelijke sporen van een werkelijk geleefd leven, spotten, verleiden en ontroeren. Je blijft tot de laatste noot in haar ban.

Bravo voor Tharaud en voor dit prachtige project.

Irene Witmer