Als het om Bachcantates gaat, toont Philippe Herreweghe zich een matig mens. Trekken zijn barokcollega’s er niet zelden jaren voor uit om ze alle tweehonderd-en-nog-wat vast te leggen, Herreweghe kiest zorgvuldig zijn momenten. Resultaat: elke Bach-cd die hij maakt is een schot in de roos. Neem de opname waarmee de Vlaming zijn zoveelste Edison scoort. Hij plooit het programma rond cantates waarin het leven wordt verzaakt en de dood zich aandient als bevrijding. Welt, ade! laat Bach een optimistisch koor zingen – wereld vaarwel, ik ben je beu, ik zie reikhalzend uit naar de hemel. In een andere cantate tikken de seconden met ingenieus vioolgetokkel weg: ach, mijn laatste uur, sla toch snel! Aan Philippe Herreweghe zijn zulke details welbesteed. Hij legt ze eerst bloot, secuur als een archeoloog, en blaast er vervolgens leven in. Zijn solisten beheersen de kunst van het ‘sprekend zingen’. Door de koorklank van Collegium Vocale Gent lopen delicate nerven. En de violen, barokhobo’s, blokfluiten en het orgel mengen in deze cantates tot fluweel. We komen er dan ook niet omheen: beste Philippe, waarom doe je ze niet allemaal?

Guido van Oorschot