Nadrukkelijk beschouwen wij bariton Christian Gerhaher en zijn pianist Gerold Huber samen als de winnaars van de Edison 2010 in de categorie Solozang. Deze twee musici opereren als een twee-eenheid: dezelfde subtiele wendingen, dezelfde prachtige eenheid van klank. Het is een verrukking voor het oor hoe Gerhaher erin slaagt aan de ene kant zijn stem als uit één stuk gegoten te laten klinken (die hoogte!) en aan de andere kant daarbinnen zoveel kleuren en subtiele contrasten aan te brengen. Met kleine kleurverschillen, dynamische vondsten, een prachtige verteltrant, timing en sublieme opbouw – niet alleen binnen elk lied maar ook van het hele programma - weet hij het hele scala aan gevoelens uit te drukken. Je luistert ademloos naar een zanger die nergens forceert, nooit brult, maar zich van heel andere dingen bedient om te ontroeren en het verhaal indringend te vertellen. En daarin wordt hij de ene keer op de voet gevolgd door de pianist, dan weer neemt deze laatste het initiatief en sluit de zanger daar moeiteloos bij aan. Het is de eenvoud van hun gezamenlijk muziek maken die de luisteraar zo diep raakt.

RCA draagt aan deze prachtige uitgave bij met een mooie vleugel, een prima opname en een vrij uitgebreid boekje, waarin Gerhaher de kans krijgt de opbouw van zijn Mahler-programma uit te leggen – al waren daar na het beluisteren van de Cd eigenlijk geen woorden meer voor nodig.

Irene Witmer