In één klap werd pianist Hannes Minnaar bekend toen hij in 2010 de derde prijs op het Koningin Elisabeth Concours won. Daarmee was hij überhaupt de eerste Nederlander ooit die een prijs op dit concours in de wacht wist te slepen. Hoewel Minnaar na zijn afstuderen al rondliep met cd-plannen, was dit natuurlijk een prima aanleiding. Het werd een gedurfd programma met Rachmaninovs weinig bekende Eerste Pianosonate (1907) gekoppeld aan Ravels Sonatine en Miroirs (beide voltooid in 1905). Niet alleen in jaren staan de werken dicht bij elkaar, ook in buitenmuzikale inspiratiebronnen. Rachmaninov wilde zijn Eerste Pianosonate aanvankelijk vormgeven als een drieluik, bestaande uit portretten van Faust, Gretchen en Mephistopheles. Later liet Rachmaninov dit plan varen, maar in de muziek waart Fausts geest nog spookachtig rond. Ook in Miroirs hebben we te maken met indirecte inspiratiebronnen. Hier zijn het vooral bespiegelingen van nachtvlinders, klokken en vogels. Technisch beheerst Minnaar het allemaal, maar zijn toon is minder omfloerst dan je in eerste instantie zou verwachten. Het levert in ieder geval een kristalhelder klankbeeld op waar je in het begin even aan moet wennen. Ben je er eenmaal door, dan voelt het als een verkoelend bergmeer. (JWvR)
NaamLengte
Hannes Minnaar is de vlaggendrager van de nieuwste generatie Nederlandse pianisten. Dat hij veel in zijn mars heeft bewees hij al met een – voor een Nederlander - nog nooit vertoonde derde plaats bij de fameuze Belgische Koningin Elisabeth Wedstrijd in 2010. Dat was opmerkelijk, want Minnaar is niet het type klavierleeuw dat bij concoursen hoge ogen scoort. Niet dat hij daartoe de capaciteiten niet heeft, integendeel. Maar elke ambitie pour épater les bourgeois is hem vreemd. Zijn in 2011 verschenen debuut-cd schetst een ultiem portret van Minnaars muzikale natuur. Zo lijkt de keuze voor Ravel en Rachmaninoff logisch vanuit het feit dat het tijdgenoten zijn, maar beschrijft de combinatie in feite de transitie van romantiek naar moderne tijd. Maar voor de luisteraar demonstreren de gespeelde werken bovenal de veelzijdigheid van Minnaar. De wijze waarop hij overzicht houdt over de complexe pianistiek en hoofd- en bijzaken scheidt in Rachmaninoffs Eerste pianosonate zorgen ervoor dat het niet het mislukte werk blijkt te zijn waar veel pianisten het voor houden. Zoals Minnaar ook in Ravels Miroirs en Sonatine de valkuilen van slechts kleurrijk effect of sentimentaliteit omzeilt. Toch: je doet Minnaar onrecht door hem als een puur dienstbaar pianist te omschrijven, want zijn eerbied gaat onmiskenbaar met liefde en geestdrift gepaard. Het maakt Hannes Minnaar ondanks zijn jonge leeftijd tot een pianist met gezag.
Roland Kieft
Informatie
Photo Gallery
Quick links
