De diagnose borstkanker was al gesteld toen Lorraine Hunt in 2004 een liedrecital gaf in Ravinia, het festivaloord onder de rook van Chicago. Over haar toekomst maakte ze zich geen illusies. Aan dezelfde ziekte had ze een zus verloren. Wie die achtergrond niet kent, koestert in Hunts Raviniaplaat een verbluffende cd. Ben je van het malheur op de hoogte, dan ruil je ‘verbluffend’ al gauw in voor ‘verbijsterend’.
Lorraine Hunt plooide het programma zorgvuldig rond de thematieken liefde en dood. Gevoeligheden ging ze niet uit de weg. De cantate La Lucrezia blijkt niet zomaar een stukje Händel, getuige de zinsnede ‘nu reeds begint deze dolk zijn dodelijke werk in mijn borst’. Ook het grafviooltje waarvan sprake is in Mozarts 'Abendempfindung an Laura', heeft z’n kop weleens opgestoken in een neutralere context.
Hunt doorgrondt poëtische diepten, of het nu in Brahms is, in Debussy, een spiritual of de titelsong van de film 'Baghdad Cafe'. Per lied kiest ze een ander stembandtype, van omfloerst in de laagte tot nimfachtig hoog. Ze fluistert beloften, gonst met oe-klanken, en verstrengelt zich met de pianoklanken van Peter Serkin.

(bron: Volkskrant)