Al in de beroemde eerste maten van het Vioolconcert van Sibelius wordt duidelijk: hier speelt een groot musicus. Ze komt aan vanuit mistige, Arctische verten, om de luisteraar binnen no-time met even aangrijpend als intelligent spel bij zijn kladden te grijpen en hem niet meer los te laten tot ze haar verhaal heeft verteld. De Noorse Vilde Frang (1986) is zo’n talent waarvan er hooguit enkelen per generatie opstaan. Dat het hier om haar debuutcd gaat, zou je niet zeggen – of het moest vanwege die onstilbare gretigheid in haar spel zijn. Maar of het nou in de razendsnelle en beruchte solopassages in het eerste deel, ‘Allegro moderato’, is of in het onstuimige derde deel, ‘Allegro ma non tanto’: het vuur gaat nergens ten koste van de scherpte. En dan komt Prokofievs Vioolconcert Nr. 1, en doet ze het gewoon wéér. Frang is even trefzeker in de ijle, ongrijpbare lyriek van het ‘Andantino’ als in virtuozere passages. Loepzuiver en vreugdevol springt en buitelt ze bijvoorbeeld door het ‘Scherzo: Vivacissimo’, waar het WDR Sinfonieorchester Köln zich onder dirigent Thomas Søndergård ook niet onbetuigd laat. De elegante, bewogen en al even volwassen uitvoering van drie van Sibelius’ Humoresques vormt een waardige afsluiter. Indrukwekkend is Frangs vlekkeloze beheersing van dynamiek en techniek, maar bovenal ook de wijze waarop ze die inzet voor een welbespraakte interpretatie, met speelse accenten waar ze nodig zijn. Wát een plezier om te horen!

Jochem Valkenburg